ΤΟ ΠΡΩΤΟ ΖΩΝΤΑΝΟ ΜΟΥΣΙΚΟ ΡΑΔΙΟΦΩΝΟ ΣΤΟ ΙΝΤΕΡΝΕΤ. 24 ΩΡΕΣ ΤΟ 24ΩΡΟ ΠΑΙΖΕΙ ΚΑΛΗ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΜΟΥΣΙΚΗ ΑΠΟ LIVE - ΚΑΙ ΟΧΙ ΜΟΝΟ -ΑΦΙΕΡΩΜΕΝΗ ΜΕ ΑΓΑΠΗ ΚΑΙ ΜΕΡΑΚΙ Σ' ΟΛΟΥΣ ΕΣΑΣ ΚΑΙ ΤΟΝ ΚΑΘΕΝΑ ΞΕΧΩΡΙΣΤΑ.
Στίχοι: Γιώργος Ζήκας
Μουσική: Γιώργος Ζήκας
Πρώτη εκτέλεση: Σταύρος Λογαρίδης
Από βαρύ ζεϊμπέκικο μέχρι σκληρό ροκάκι
θα πάμε να χορέψουμε, φτάνει να ’χεις μεράκι.
Όλα θα τα γυρίσουμε στην Κρήνη, στο Βαρδάρη,
φτάνει να θέλεις, κούκλα μου, φτάνει να σου γουστάρει.
Δεν θέλω να ’μαι ο ένας σου, μα ο ένας απ’ τους δέκα,
όχι απ’ αυτούς που σέρνουνε να δούνε μια γυναίκα,
μα απ’ αυτούς που καρτερούν και ψάχνουν ευκαιρία
να σε πετύχουν μόνη σου και σε αδυναμία.
Θέλω να πίνεις, να γελάς, θέλω να μη σε νοιάζει,
κι όταν στο κέφι σου θα ’ρθεις, μωρό μου, να τα βγάζεις
τα κόκκινα γοβάκια σου και τις λεπτές σου κάλτσες,
τη φούστα και την μπλούζα σου και να τρελαίνεις μάγκες.
Δως μου τα ματια λιγο να δω ,να βρω το φως μου
Κι υστερα θα σου πω αν σ'αγαπαω
'Η πραγματικα σε μισω,που μ'εχεις ριξει απο μωρο σ'ενα μπουρδελο να ζω
Όλο το ψεμα , στο 'χω πληρώσει διπλά με λίτρα αίμα για να ΄σαι πάντα ψηλά
Όλα τα βράδια που κάνω έρωτα μαζι με σένα,χωρίς εμένα
Να κάθεσαι στα τέσσερα με θύματα και δημογέροντες που τραγουδούν για αισθήματα
Πουλάνε έρωτα στίχους και συνθήματα,
Αλλα δεν ξέρουν αν ο Θεός τους ,ζει στη Μέκκα
Φέρει στεφάνει ή κουβαλάει σταυρό ή μήπως είναι γυναίκα
Μια μαύρη γυναίκα
Όλα τελειώνουν αργά κι εμείς μένουμε εδώ
Κι είναι αυτό που μας πονάει το άπιαστο άπειρο
Όλα τελειώνουν απλά κι εμείς παίζουμε εδώ
Σα μαριονέτες ζωντανές στης γης το θέατρο αυτό
Δρόμοι και σκόνη ,για όλους αυτούς που έχουνε μείνει πια μόνοι
Η συννεφούλα μας πέθανε πια και πάει
Μα αυτοί δεν το χουνε μάθει ακόμη
Χθες!Πες μου τι θες
Γιατί με θέλεις να ζω για πάντα μες στις σκιές
Έχω στις τσέπες μου μπόλικο αύριο,τρέχω για το αύριο(χ2)
Χορεύω σαν τον Μοχάμετ Αλι
Για να αντέξω σ'αυτά που κάνεις εσύ
Να μην πιστέψω σ'αυτή τη σάπια ζωή
Που με εχεις ρίξει νοκ αουτ και κάτω ,και είμαι τώρα
Μεσα στα μάτια σου βλέπω καλώδια
Μέσα στις φλέβες σου τρέχουν μικρόβια
Έξω στα γήπεδα βλέπω επεισόδια
Σα σαπουνόπερα για να περάσει η μέρα
Και εσύ μιλάς και γελάς για μία όμορφη μέρα
Όλα τελειώνουν αργά κι εμείς μένουμε εδώ
Κι είναι αυτό που μας πονάει το άπιαστο άπειρο
Όλα τελειώνουν απλά κι εμείς παίζουμε εδώ
Σα μαριονέτες ζωντανές στης γης το θέατρο αυτό
Με μια μου λέξη, ξαφνικά,
χαμήλωσες το βλέμμα,
με μια σου λέξη έγινε
όλη η αλήθεια ψέμα,
τη μια στιγμή μου έλεγες φως
την άλληνε σκοτάδι,
πες μου πως γίναν όλα αυτά
μέσα στο ίδιο βράδυ.
Το καλό απ' το κακό απέχει ένα γράμμα,
έχει δάκρυ από χαρά και δάκρυ από κλάμα,
το καλό απ' το κακό απέχει ένα γράμμα.
Μ' ένα σου γέλιο μ' έκανες
πρώτη φορά να κλάψω
κι ό,τι αγαπούσα μέχρι χτες
να θέλω να το κάψω,
πες μου στ' αλήθεια αν μ' αγαπάς
κι όχι άλλο ένα ''ίσως''
μη γίνει κι η αγάπη μας
από αγάπη μίσος.
Το καλό απ' το κακό απέχει ένα γράμμα,
έχει δάκρυ από χαρά και δάκρυ από κλάμα,
το καλό απ' το κακό απέχει ένα γράμμα.
